Wednesday, 2 August 2017

യാത്രകളുടെ തുടക്കം




തീരെ നിരപ്പില്ലാത്ത, അങ്ങുമിങ്ങും കുഴികൾ നിറഞ്ഞ മണ്ണിട്ട വഴിയിലൂടെയാണ് ആ യാത്ര തുടങ്ങിയത്. ലക്ഷ്യമെന്തെന്നു മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ടു മുന്നോട്ടു പോകുന്ന മോട്ടോർ സൈക്കിളിൽ എന്നോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്ന മറ്റു രണ്ടു യാത്രക്കാരും എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്? അവരുടേതും എന്റേതും ഒരേ ലക്‌ഷ്യം തന്നെയാണോ?

ചുറ്റും കട്ടപിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഇരുട്ടിൽ പുറം കാഴ്ചകൾ അവ്യക്തമാണ്. മോട്ടോർസൈക്കിളിൻറെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ മൺ തൂളികൾ പറന്നുയരുന്നതു മാത്രം കാണാം. വണ്ടി എപ്പോഴോ ഒരു വളവു തിരിഞ്ഞപ്പോൾ വലതു വശത്തെ അഗാധമായ താഴ്ച ഞാൻ കണ്ടു. കാഴ്ചയുടെ അടിത്തട്ട് അവ്യക്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ അത് വളരെ ആഴമുള്ളതാണെന്നു എനിക്ക് തോന്നി. പലപ്പോഴും വണ്ടി വഴിയുടെ അരികു ചേർന്നാണ് ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്‌.

അത്രയും അപകടകരമായി അരികിലൂടെ ഓടിക്കരുതെന്നു വിളിച്ചുപറയാൻ എനിക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും അവൾ അതെല്ലാം കൃത്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചുകൊള്ളും എന്ന വിശ്വസമായിരുന്നു എനിക്ക്.

എന്നാൽ, എപ്പോഴോ അവൾക്കു കണക്കു തെറ്റി പോയിരിക്കണം. തുടർച്ചയായ രണ്ടു കുഴികളെ മറികടക്കുന്നതിനിടയിൽ മോട്ടോർസൈക്കിൾ വഴിയരികിൽ നിന്നും തെന്നി താഴോട്ട് വീഴാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം നിലത്തുരഞ്ഞും പിന്നെ സ്വതന്ത്രമായും മൂന്നാളുകൾ താഴോട്ടു പറന്നു.

കൈകളും കാലുകളും വീണ്ടും വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു പരിക്കുകളൊന്നും ഇല്ല എന്നുറപ്പു വരുത്തിയാണ് ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്നത്. മേലാകെ പൊടിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വിയർപ്പു തുള്ളികളാണ് എന്റെ യാത്രയെ കുറിച്ച് അല്പമെങ്കിലും ഒരോർമ്മ തന്നത്.

പൊട്ടലുകളും ചിന്നലുകളും നിറഞ്ഞ ഒരു തറയിലാണ് ഞാൻ കിടക്കുന്നത്. ആശുപത്രി കിടക്കയിൽനിന്നും ആദ്യമായി ഒരു വീടിൻറെ സ്പർശമറിഞ്ഞത് ഇവിടെവെച്ചാണ്. വർഷങ്ങളുടെ മണങ്ങൾ പേറുന്ന ആ തറയിൽ മൂക്ക് ചേർത്തുവെച്ചു ഞാൻ കിടന്നു. ആ തറയിൽ ഞാൻ മുള്ളിയിട്ടുണ്ട്, തൂറിയിട്ടുണ്ട്, കണ്ണുനീർ വീഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്റെ മുട്ടിയായാത്ത ഏതെങ്കിലും ഭാഗങ്ങൾ ഈ മുറിയിലുണ്ടോ? ശരീരത്തിന്റെ വളർച്ചക്കനുസരിച്ചു ഈ മുറിയും ഞാനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലും ചിന്നലുകൾ വന്നിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ എന്റെ ലോകം ഇത് മാത്രമായിരുന്നു. പിന്നീട് അവധിക്കാലം ആഘോഷിക്കാനെത്തുന്ന ഒരു വിരുന്നുകാരനായി. പിന്നെ ഒരുപാടു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം തങ്ങാനുള്ള ഒരിടം. എങ്കിലും എന്റെ ഏറ്റവും പഴയ ഓർമ്മകൾ ഇവിടെയെവിടെയൊക്കെയോ തങ്ങി നിൽക്കുന്നു.

തീവ്രമായ ഏകാന്തത എന്നെ ആവേശിക്കുന്നതിനും മുൻപ്, എനിക്കെന്റെ നിഴൽ മാത്രം കൂട്ടുണ്ടായതിനും ഏറെ മുൻപ് ഒരിക്കലും ഒറ്റക്കല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. ബാല്യത്തിന്റെ ചാപല്യങ്ങൾക്കപ്പുറം മറ്റു വികാരങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത കാലം. ഒരുപാടു മഴയും, വെയിലും, കിളിയൊച്ചകളും എന്നെ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന കാലം.

ഒരുപാടാളുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു വീട്ടിൽ ഒറ്റക്കുറങ്ങാൻ ആരുമെന്നെ അനുവദിച്ചില്ല. എല്ലാവരും തരുന്നത് വാത്സല്യമാണ്. ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ എന്നും പുതിയ കഥകളാണ്. ഓരോരുത്തരും പറഞ്ഞു തരുന്ന കഥകളിൽ നിറങ്ങളും കാഴ്ചകളും വെവ്വേറെയാണ്. ആരോടൊപ്പം കിടന്നുറങ്ങണമെന്നു തീരുമാനിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അന്നെനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.

പെണ്ണുങ്ങൾ പാവാടയും ബ്ലൗസും ധരിച്ചിരുന്ന കാലം.  'അമ്മ അടുത്തില്ലാത്തതിന്റെ സങ്കടം എനിക്ക് വരാതിരിക്കാനാവണം ഓരോരുത്തരും മത്സരിച്ചു എന്നെ അടുത്ത് കിടത്തിയത്. ആരെയെങ്കിലും കെട്ടിപിടിച്ചു കിടക്കാൻ എന്നും എനിക്ക് കൊതിയായിരുന്നു. ജീവിതമെന്ന പുസ്തകത്തിലെ ആ പഴയ താളുകൾ ഇപ്പോൾ അവ്യക്തമായി വായിക്കാം. അതിനെയാണോ ഓർമ്മകൾ എന്ന് പറയുന്നത്?  

വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള ഒരു സന്ധ്യ. നിറങ്ങൾ അവ്യക്തം. പക്ഷെ അവരുടെ മുഖം എനിക്കു കാണാം. അലക്കിയ തുണികൾ അഴയിലേക്കിടുന്ന അവരെ നോക്കി ഞാൻ ഇരുന്നു. എന്നൊരുപാട് വാത്സല്യം കാണിച്ചിരുന്നു ആ സ്ത്രീ. അവർ എന്റെ അമ്മയല്ല. അമ്മയേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരുപക്ഷെ അവരെന്നെ ലാളിച്ചിരിക്കണം. കൈകൾ ഉയർത്തി തുണികൾ അഴയിലേക്കിടുന്ന അവരെ നോക്കി ഞാൻ ഇരുന്നു. എന്റെ കണ്ണുകൾ അവരുടെ ശരീരത്തിലൂടെ താഴോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു. അവരുടെ പാവാടയെ അരയിൽ കെട്ടി നിറുത്തിയ ചരടിനിടയിൽ ഒരു വിടവ്. അതിലൂടെ അവർ ധരിച്ചിരുന്ന വെളുത്ത അടിവസ്ത്രത്തിന്റെ  ഒരു ചെറിയ ഭാഗം എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഭ്രാന്തമായ ഒരു തരം സ്നേഹം എനിക്കവരോട് തോന്നി.

അന്ന് രാത്രി അവരോടൊപ്പം ഞാൻ കിടന്നു. ഒരുപാട് വാത്സല്യത്തോടെ അവരെനിക്കേതോ രാജ്യത്തെ രാജകുമാരന്റെ കഥ പറഞ്ഞു തന്നു. അവരെ ഗാഢമായി കെട്ടിപിടിച്ചു ഞാൻ ഉറങ്ങി. ശാന്തം, സമാധാനം.

ഒരു തോർത്തുമുണ്ട് മാത്രമുടുത്തു ഞാൻ അടുക്കളയിലെത്തിയത് എങ്ങനെ എന്ന് ഓർമ്മയില്ല. തൊട്ടടുത്ത് അവളുണ്ട്. അവൾ ചട്ടിയിൽ ഇറച്ചി കഷ്ണങ്ങൾ നുറുക്കിയിടുന്നു. അവളുടെ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നത് ബാല്യത്തിന്റെ വികാരങ്ങളല്ല. ഒരു തരം നാണം കലർന്ന, ശരീരമാകെ ഇളക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന്. അവളോട് ചേർന്ന് നിൽക്കാൻ ആർത്തി തോന്നുന്നു. എന്റെ ശൃംഗാരം കലർന്ന സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ കയ്യിലുള്ള കറിവേപ്പിലയുടെ തണ്ടു ഞെരിഞ്ഞമർന്നു. കട്ടിയുള്ള ആ തണ്ടിൽനിന്നും വേപ്പിലകളെ മാത്രം ഊർത്തിയെടുക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. കൈ തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ ഓരോ വിരലുകളിലും മുറിവുകളാണ്. അതിൽ നിന്നും ചോര ഇറ്റിറ്റു വരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മുറിഞ്ഞ വിരലുകൾ ഓരോന്നായി ഞാൻ വായിലേക്കിട്ടു. ഊർന്നു വരുന്ന ചോര എന്റെ നാവിനെ അറിഞ്ഞു. "നമുക്ക് വേഗം പോകാം" ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു. "പോകാം" , അവളെന്നെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു.

മോട്ടോസൈക്കിളിന്റെ താക്കോലുമെടുത്തു ഞാൻ പുറത്തേക്കു നടന്നു. പുറകിൽ കാലൊച്ചകൾ കേൾക്കാം. അതവളാണെന്നു ഉറപ്പു വരുത്താൻ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അതെ, അതവൾ തന്നെ. ഒപ്പം അവളുടെ നടക്കാനും, മിണ്ടാനും, കുട്ടിക്കഥകൾ കേൾക്കാനും മാത്രം പ്രായമുള്ള കൊച്ചു മകനും. മോട്ടോർസൈക്കിളിൽ താക്കോൽ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങി അവൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു. ഇരുട്ടിന്റെ എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളെയും നിശബ്ദമാക്കികൊണ്ടു വണ്ടിയുടെ എഞ്ചിൻ മുരണ്ടു. കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങൾ യാത്ര തുടങ്ങി. 

Friday, 14 July 2017

സ്പർശം



അങ്ങ് ദൂരെ, ദൂരെ വെളിച്ചം പോലും നിലത്തു വീഴാത്ത ഇടതൂർന്ന കൊടുംകാട്ടിലെവിടെയോ ഒരുപാട് കാലചക്രങ്ങൾ കണ്ട ഒരു കിഴവൻ മരം നിൽക്കുന്നുണ്ടാകും. ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദങ്ങളും, മിന്നാമിനുങ്ങുകളുടെ കുഞ്ഞുവെളിച്ചവും മാത്രമുള്ള ഒരു രാത്രിയിൽ ആ കിഴവൻ മരത്തിന്റെ നൂറുകണക്കിന് ശാഖകളിലൊന്നിലെ, ആയിരക്കണക്കിന് ഇലകളിൽ ഒരെണ്ണത്തിൻറെ തുമ്പിൽനിന്നും ഒരു കുഞ്ഞു വെള്ളത്തുള്ളി താഴോട്ട് വീണു.

എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്നറിയാത്ത ഒരു യാത്ര തുടങ്ങുകയായി. കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടിലും ആ വെള്ളത്തുള്ളി ഒറ്റക്കായിരുന്നില്ല. അതിനെപ്പോലെതന്നെ നൂറുകണക്കിന് ജലകണങ്ങൾ അവരവരുടെ വിധി തേടിയുള്ള യാത്രയിലാണ്. അങ്ങുമുകളിൽ കാറ്റിലാടുന്ന കാട്ടിലകൾ മുട്ടിയുരുമ്മുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. 

ഒറ്റക്കുതുടങ്ങിയ യാത്ര പിന്നീട് നൂറുകണക്കിന്, പിന്നെ ആയിരകണക്കിന് വെള്ളത്തുള്ളികളായി, ചെറിയ ചാലുകളായി, കൊച്ചരുവികളായി, ഒരു പുഴയായി മുന്നോട്ടൊഴുകുന്നു. ചെറിയ പാറക്കൂട്ടങ്ങളിൽ തട്ടിച്ചിതറി, പച്ചക്കാടുകളുടെ തീരങ്ങളിലൂടെ കളിച്ചു രസിച്ചു ആ വെള്ളത്തുള്ളി യാത്ര തുടരുകയാണ്.

പകലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അത് വെട്ടിത്തിളങ്ങും. രാത്രിയിൽ ചന്ദ്രനും, നക്ഷത്രങ്ങളും പുഴയുടെ ഓളങ്ങളിൽ കുളിക്കും. 

ഞാനും ഒരു യാത്രയിലാണ്. ആ വെള്ളത്തുള്ളിയെ തൊടാൻ. ഈർപ്പം നിറഞ്ഞ മണ്ണിലൂടെ ശ്രദ്ധയോടെ കാലടികൾ വെച്ച് ഞാൻ നടന്നു. കുറേ ദൂരെ വലിയൊരാരവം കേൾക്കാം. കാടിന്റെ രൗദ്രത. മഴ ഒരാഘോഷമാണ് കാടിന്. കരിമേഘങ്ങൾ മൂടിനിൽക്കുന്ന ആകാശത്തിനു കീഴിൽ, വലുതും ചെറുതുമായ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ, ചത്തുചീയുന്ന ഇലകളിൽ ചവിട്ടി ഞാൻ നടന്നിറങ്ങി. വന്യമായ ആ ശബ്ദം അടുത്തുവരുന്നു.

മൂടൽ മഞ്ഞിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലേക്കു ആ പുഴ കുതിച്ചുചാടുകയാണ്. പാൽവെള്ളനിറത്തിൽ, ആർത്തിയോടെ...ഈ വീഴ്ച ഒരു മരണമല്ല. മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രക്കു കരുത്തു സമ്പാദിക്കുകയാണ് പുഴ. ഈ നിമിഷത്തിൽ പുഴയില്ല. ആയിരക്കണക്കിന് ചിന്നിച്ചിതറുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ.  വീണ്ടും അവർ കൂടിച്ചേരും…വീണ്ടും യാത്ര തുടരും...അതിനിടയിൽ ചെറിയൊരു ഏകാന്തത…

 ആഞ്ഞു വീശുന്ന കാറ്റിലും, മൂടൽ മഞ്ഞിന്റെ അവ്യക്തതയിലും ആ വെള്ളത്തുള്ളികൾ നോക്കി ഞാൻ ഇരുന്നു. അതിലൊരോ ബിന്ദുവിനും ഒരു കഥയുണ്ട്. ആ കഥകളുടെ ആകെ തുകയാണ് ഈ പുഴ. 
മുഖത്തേക്ക് വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റ് ആ പുഴയെ എന്നിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുവന്നു. പുഴയിലിറങ്ങാതെ തന്നെ ഞാൻ കുളിച്ചു. എന്റെ ദേഹത്തെ ഓരോ അണുവിലും ആ പുഴ വന്നു തൊട്ടു. മുഖത്ത് പറ്റിയ വെള്ളത്തുള്ളികളെ തലോടിക്കൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ ഓർത്തു. ചിന്നിച്ചിതറുന്ന കുഞ്ഞു വെള്ളത്തുള്ളികൾ പോലെ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ നിറയുന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഓർത്തെടുക്കാനുള്ള നിധിയാണ് ആ ഓർമ്മകൾ. ആ നിധി കൂട്ടിവെക്കുകയാണ് നമ്മളെല്ലാവരും.

Tuesday, 28 April 2015

പിരിഞ്ഞു പോകലിനു മുൻപ്



കറുത്ത് തുടങ്ങിയ ആകാശത്ത്  ചെറു നക്ഷത്രങ്ങളും ഒരു കഷ്ണം ചന്ദ്രനും പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു വന്നു. താഴെ ശാന്തമായൊഴുകുന്ന  കൊപ്പായി പുഴയിൽ കുഞ്ഞോളങ്ങൾ ഇളകുന്നത് മാത്രം കേൾക്കാമെന്നായി.  

ഒറ്റപ്പെട്ടു നില്ക്കുന്ന ഒരു ചെറു മരത്തിൻറെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് പുഴയുടെ നേരെ നോക്കി രണ്ടു ചെറുപ്പക്കാർ ഇരിക്കുകയാണ്. പുകയുന്ന ബീഡിയുടെ ചുവന്നറ്റം ഒരു ചുണ്ടിൽ നിന്നും മറ്റൊരു ചുണ്ടിലേക്ക്‌ കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ അവർക്കിടയിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരുപാടുനാൾ ഒരുമിച്ചു യാത്ര ചെയ്തിട്ടും പരസ്പരം തിരിച്ചറിയാതെ പോയ രണ്ടാളുകൾ. ഒരിടത്തുനിന്നും തുടങ്ങിയ യാത്ര പിന്നീട് പല വഴിക്കായിപ്പോയി.  ഇപ്പോഴിതാ ഇവിടെ , പിറന്ന നാട്ടിൽനിന്നും എത്രയോ അകലെ, അന്യമായ  ഈ ഭൂമിയിൽ ഒരു കണ്ടുമുട്ടൽ.

വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ കൊപ്പായി പുഴയിലെ ഓളങ്ങൾ ആണ് അവർക്കിടയിൽ സംസാരിക്കുന്നത്.അധികം വാക്കുകളില്ലാതെ ഇപ്പോൾ എല്ലാം സംസാരിക്കാമെന്നായിരിക്കുന്നു.

അവരിരിക്കുന്നതിനു കുറച്ചു മാറി പുഴയ്ക്കു കുറുകെയുള്ള പഴയ റെയിൽ പാലത്തിലൂടെ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ഒരു ചരക്കു വണ്ടി പാഞ്ഞു പോയി.

.........................................................................

ചുവപ്പും പച്ചയും നീലയും നിറങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആഘോഷ വേദികളിൽ ഇറച്ചി കഷ്ണങ്ങൾ ചവച്ചരച്ചും മദ്യക്കുപ്പികൾക്കൊപ്പം നൃത്തം ചവിട്ടിയും ക്ഷീണിച്ചു വന്നു കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ അറിയുമായിരുന്നില്ല ദൂരെയെവിടെയോ പൈപ്പ് വെള്ളം കുടിച്ചു വയറു നിറച്ചു വിശപ്പിനെ പറ്റിക്കുകയാണ് കൂടപ്പിറപ്പ്  എന്ന്.

മനസ്സിനെ സ്വതന്ത്രമായി പറത്തിവിട്ടു ഇഷ്ടമുള്ള വഴികളിലൂടെ അലയുമ്പോൾ ആ കൂടപ്പിറപ്പിനു  അറിയുമായിരുന്നില്ല മറ്റെയാൾ മദ്യക്കുപ്പികളിൽ തേടുന്നത് ലഹരിയല്ല സ്വാതന്ത്ര്യമാണെന്ന് . ഒരാൾ പട്ടിണിയും സ്വാതന്ത്ര്യവും  ഒരുമിച്ചഘോഷിക്കുമ്പോൾ മറ്റെയാൾ മനസ്സിന്റെ തടവറകളിൽ ആടിതിമിർക്കുകകയായിരുന്നു.
......................................................................

വളരെ നാളുകൾക്കു ശേഷമുള്ള കണ്ടുമുട്ടലുകളിൽ എന്താണ് സംസാരിക്കാനുള്ളത്. കുടിച്ച ബിഹാരി ചാരായം ഇനിയും വാക്കുകളെ  കെട്ടഴിച്ചു വിടാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്നതുപോലെ തോന്നി.

നീ പോയി വിളിക്കണം.നീ വിളിച്ചാൽ അവൻ വരും,” അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മാത്രം കൈ മുതലാക്കി നാട്ടിൽനിന്നും വണ്ടി കയറിയതാണ്.അവനു വരാനാവില്ല എന്നറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല. അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം നടക്കട്ടെ എന്ന് മാത്രം കരുതി.

ഒരിക്കൽ പരസ്പരം വെറുത്തിരുന്നതാണ്. നേരിട്ട് കാണുമ്പോൾ കൊന്നുകളയാനുള്ള ദേഷ്യം വരുമായിരുന്നു. "ഇതുപോലുള്ള രണ്ടെണ്ണം ആണല്ലോ എനിക്കുണ്ടായത്" എന്നും പറഞ്ഞു തലയ്ക്കു കയ്യും കൊടുത്തിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ ചിത്രം ഓർമ്മവന്നു.

ജീവിതങ്ങൾ അങ്ങനെ വട്ടം കറങ്ങുകയാണ്,ഓരോരോ വികൃതികൾ കാണിച്ചുകൊണ്ട്...അടുത്തിരുന്നവർ അകലുന്നു...അകന്നിരുന്നവർ അടുക്കുന്നു...ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നവർ വെറുക്കുന്നു...എന്നും കണ്ടിരുന്നവർ ഒരിക്കലും കാണാനാവാത്തവിധം കണ്‍മുൻപിൽനിന്നും മറയുന്നു.

ഓരോ സ്ഥലങ്ങൾക്കും ഓരോ ശക്തിയുണ്ടെടാ...ചിലത് നമ്മളെ കെട്ടിയിടും...ചിലത് ഓടിച്ചുവിടും..." തിരിച്ചുവരവിൻറെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു.

ഓരോ തവണ കാണുമ്പോഴും മുൻപ് കണ്ടിരുന്ന ആളെയല്ല കാണുന്നത്. ജീവിതം  മുന്നോട്ടു കൊണ്ടെത്തിക്കുന്ന പുതിയ തീരങ്ങൾ,പുതിയ കാഴ്ചകൾ, പുതിയ മനുഷ്യർ. തുടർച്ചയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന രണ്ടു ജീവനുകൾ. എങ്കിലും പരസ്പരം തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന് മാത്രം മാഞ്ഞു  പോകാതെ ബാക്കി നില്ക്കുന്നു.

ഒന്നും മിണ്ടാതെ എത്ര നേരമാണ് ഓളങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ മാത്രം കേട്ട് ഇരുന്നതെന്ന് അറിയില്ല. "നേരം വൈകി.നാളെ നേരത്തെ എഴുന്നെൽക്കണ്ടതല്ലേ" എന്നും പറഞ്ഞു ഒരാൾ എഴുന്നേറ്റു. കൊപ്പായി പുഴയുടെ കുറുകെ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു തീവണ്ടി കൂടി പാഞ്ഞു പോയി.


...................................................................................

അതിരാവിലെയുള്ള തണുത്ത കാറ്റ്  മൂക്കിലും ചെവിയിലും കുത്തി കയറുകയാണ്. സൈക്കിൾ റിക്ഷയുടെ ചെറിയ കുലുക്കം മാത്രമേ അറിയുന്നുള്ളൂ. ഒരു ചെറിയ തീവണ്ടി സ്റ്റേഷന് മുൻപിൽ ഇറങ്ങി രണ്ടാളും അകത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരാൾക്കുള്ള ടിക്കറ്റ്‌ മാത്രമേ വേണ്ടു. ഒരാൾ ഇവിടെ അവശേഷിക്കും.

ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തു പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് നടന്നു. ദൂരയാത്രയ്ക്കു തയ്യാറെടുത്തു നില്ക്കുന്ന കുറച്ചു പേരല്ലാതെ കാര്യമായ തിരക്കൊന്നുമില്ല. രണ്ടു മൂന്നു പശുക്കളെയും ഒരു കൂട്ടം ആടുകളെയും മേച്ചു കൊണ്ട് ഒരു പയ്യൻ അപ്പുറത്തെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലൂടെ നടക്കുന്നു. എന്തോ പറയാൻ വന്നത് ആടുകളുടെ ഉറക്കനെയുള്ള കരച്ചിലിൽ മാഞ്ഞു പോയി.

പുറപ്പെടുന്നതിനു തൊട്ടു മുൻപുള്ള കാത്തിരിപ്പിനിടയിൽ എന്താണ് പറയുക? ഇത് പോലുള്ള കാത്തിരിപ്പുകൾ നിശബ്ദമായി പോകുന്നതെന്തേ?

ഇനി എപ്പോൾ കാണുമെന്നു പോലും ഉറപ്പില്ലാതെ പിരിയുമ്പോൾ ഒന്നും പറയാനാകാതെ, മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ, നീണ്ടു കിടക്കുന്ന തീവണ്ടി പാളങ്ങളിൽ മാത്രം നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്.

നീണ്ട ഒരു ചൂളം വിളിയാണ് പെട്ടെന്ന് ചിന്തകളിൽ നിന്നും വിളിച്ചു ഉണർത്തിയത്. വണ്ടി വരുന്നു അവൻ പറഞ്ഞു. എന്തൊക്കെയോ ഊർജം സംഭരിച്ചു എഴുന്നേറ്റുനിന്നു ശക്തിയായി ഒന്ന് ശ്വസിച്ചു.വണ്ടി അങ്ങനെ ഇഴഞ്ഞു വരികയാണ്. നീ ഒന്നു കൂടെ ആലോചിക്ക്..പറ്റുമെങ്കിൽ വരൂ  എന്നൊരിക്കൽ കൂടെ പറഞ്ഞു. അവൻ ഒന്നു പതുക്കെ ചിരിച്ചതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല...മറുപടിയായി.

വണ്ടി പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ വന്നു നിന്നു.അധികം ആളുകൾ ഇറങ്ങാനും കയറാനും ഇല്ല. മുപ്പതു നിമിഷങ്ങളോളം ഉള്ള ഒരു ചെറിയ നിർത്തൽ...പിന്നെ വേഗമാണ്...എല്ലാം പുറകിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്.

അമ്മയെ വിശ്വസിപ്പിക്കാനുള്ള നുണകളുടെ ഭാണ്‍ഡ്ഡക്കെട്ട് മടക്കയാത്രയിൽ തുന്നി തീർക്കണം. ഈ യാത്ര അപ്പോഴേ അവസാനിക്കൂ..മഹാനഗരത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി ആ തീവണ്ടി വീണ്ടും കുതിച്ചു...ഒരാളെ മാത്രം പുറകിലാക്കിക്കൊണ്ട്.

Saturday, 28 March 2015

മഴയെ പ്രണയിച്ച പെണ്‍കുട്ടി



എപ്പോഴാണ് ഉറങ്ങിപ്പോയതെന്നറിയില്ല. ഉണർന്നപ്പോൾ വണ്ടി ചുരം കയറിതുടങ്ങിയിരുന്നു. അകത്ത് ആളുകൾ തീരെ കുറവാണ്. തൊട്ടു മുമ്പത്തെ ടൌണിൽ ഒരുപാടാളുകൾ ഇറങ്ങിയിരിക്കണം.

മൂടിക്കെട്ടിയ ആകാശം ചുറ്റുമുള്ള പച്ചപ്പിന്റെ തിളക്കത്തെ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മഴ പെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്  കൊതിച്ചു.പെയ്തു തീരാത്ത മഴകളാണ് മാനത്തും മനസ്സിലും. എവിടെയോ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ഓർമ്മകൾ  ഇന്നലെകളിലേക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ട്  പോകുകയാണ്.

എത്ര മനോഹരമായ പ്രഭാതമായിരുന്നു അന്ന്. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചു നില്ക്കുന്ന പച്ചക്കാട്. ചുരം കയറുമ്പോൾ ഉള്ള തണുത്ത കാറ്റിനു കാടിന്റെ മണമായിരുന്നു. അന്നൊറ്റക്കായിരുന്നില്ല. ഈ ചുരത്തിന് അപ്പുറം പച്ചപുതച്ച  ഒരു താഴ്വരയുണ്ട്. അതായിരുന്നു യാത്രാ ലക്‌ഷ്യം.

പച്ചപ്പുല്ലും കുഞ്ഞു പൂക്കളും നിറഞ്ഞ ആ  താഴ്വരയിലൂടെ അവൾ ഓടി. കൈകൾ ആകാശത്തേക്ക് വിരിച്ചു പിടിച്ച് അവൾ കിതച്ചു. സ്വാതന്ത്രത്തിന്റെ  കിതപ്പ്. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അവളുടെ നെറ്റിത്തടത്തിലും  ചുണ്ടിനു മുകളിലും നിന്ന് തിളങ്ങി........"പൂക്കളുടെ ഈ താഴ്‌വരയിൽ ജീവിച്ചു മരിക്കണം"...ഓടുന്നതിനിടയിൽ ഇടയ്ക്കിടെ നിന്ന് പുല്ലിനെയും പൂക്കളെയും തലോടി അവൾ പറഞ്ഞു.

"നീയിങ്ങനെ ഓടാതെ പെണ്ണേ. ഇനിയും കുറെ നടന്നാലേ മുത്തപ്പൻ മുടിയിലെത്തൂ.അവിടെ നിന്ന് എന്താഗ്രഹിച്ചാലും നടക്കും," അത് കേൾക്കാതെ അവൾ വീണ്ടും ഓടാൻ തുടങ്ങി.

വണ്ടി പെട്ടന്ന് ബ്രേയ്ക്കിട്ടു നിർത്തിയത് ഓർമ ചരടുകളെ പൊട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു.എതിരെ വന്ന ചരക്കുലോറി വഴി മുടക്കി നില്ക്കുകയാണ്.ഡ്രൈവർമാർ  അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ആംഗ്യ ഭാഷയിലൂടെ കാര്യം  ശെരിയാക്കാൻ നോക്കുകയാണ്.ആകാശം കറുത്ത് ഇരുണ്ടു കഴിഞ്ഞു.കൊച്ചു മിന്നലുകളും ഇടി മുഴക്കങ്ങളും.മഴയുടെ തുടക്കമാണ്.കാട്ടിലെ മഴ...

മഴ എന്നും അവൾക്ക് ഒരാവേശമായിരുന്നു. മഴപെയ്യാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേ എനിക്ക് നനയണം എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ പുറത്തേക്ക്  ഓടും. മഴയത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ ദേഹത്ത് വീഴുന്ന ഓരോ മഴതുള്ളികളെയും അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു....അവർക്ക് ജീവനുണ്ട്...അവൾ പറയും. അവൾ മഴതുള്ളികളോട് മിണ്ടും,ചിരിക്കും, കരയും. എന്തൊരു പെണ്ണ് ?

വണ്ടി വീണ്ടും ഓടാൻ തുടങ്ങി.മൂടൽ മഞ്ഞു പുതച്ചു നില്ക്കുന്ന മുത്തപ്പൻ മുടി ദൂരെ അവ്യക്തമായി കാണാം.എന്താഗ്രഹിച്ചാലും കിട്ടുന്ന ആ കുന്നിൻ മുകളിൽ നിന്ന് അവൾ അന്നെന്താകും മനസ്സിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുക? ചോദിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി വിടരുന്നത് മാത്രമേ അന്ന് കണ്ടുള്ളൂ.

വണ്ടിയിറങ്ങി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയത് എപ്പോഴാണെന്ന് ഓർമയില്ല. അവൾ അന്നോടിയ പുൽമെത്തയിലൂടെ ആരാണ് നടത്തിക്കുന്നത്? മുത്തപ്പൻ മുടി ഇനിയും ദൂരെയാണ്.തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയടിക്കുന്നു. ദീർഘയാത്രയുടെ ക്ഷീണമില്ല.മുകളിലെത്താനുള്ള ആഗ്രഹം മാത്രം.

മുത്തപ്പൻ മുടിയിൽ നിന്ന് പെരുംമഴ കൊള്ളണം...മഴ കൊണ്ട് നനയണം ...മഴയത്തു നിന്ന് പൊട്ടി ചിരിക്കണം, ഏങ്ങിയേങ്ങി കരയണം... ആരും ഒന്നും കാണില്ല, അറിയില്ല... ഓരോ മഴ തുള്ളിയും ശരീരത്തെ തൊടുന്നത് അനുഭവിക്കണം...ആ ഉന്മാദമാണ്‌ മഴ...അത് പെയ്തു തീരണം.

ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ മഴയുടെ വരവ് കാഹളമൂതി അറിയിക്കുകയാണ്...മഴയുടെ ഇരമ്പൽ  ദൂരെ നിന്ന് കേൾക്കാം...കാലടികൾക്ക് വേഗം കൂടുകയാണ്...പെയ്തൊഴിയാനുള്ള സമയമായി.. ആകാശത്ത് നിന്ന് തീനാമ്പുകൾ മുത്തപ്പൻ മുടിയിലേക്ക് ഇറങ്ങുകയാണ്...ശാപമോക്ഷം തന്നനുഗ്രഹിക്കാൻ.



Thursday, 5 February 2015

വരയ്ക്കാത്ത ചിത്രങ്ങൾ

തീവണ്ടി ജനാലയിലൂടെ  മുഖത്തേക്ക് ചീറിയടിക്കുന്ന  തണുത്തകാറ്റ് ചിന്തകളെപ്പോലും ഒരിടത്ത് മരവിപ്പിച്ചു നിറുത്തിയിരിക്കുന്നു.മനസ്സിനെ എന്നും അടുത്തറിയുന്ന കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു  . വെറുതെയിരിക്കുമ്പോൾ വന്യമായ കാറ്റിനെപ്പോലെ  മനസ്സിനെ അഴിച്ചുവിടുക എന്നും ഇഷ്ടവിനോദമായിരുന്നു. പക്ഷെ പലപ്പോഴും  അതങ്ങനെ എന്തോ തിരഞ്ഞ് അലയാൻ തുടങ്ങും. ഏറ്റവും പഴയ ഓർമകളിലൂടെ ഊളിയിട്ടു, മറന്നുപോയ കാഴ്ചകൾ തിരയുമ്പോൾ ഏറ്റവും അവസാനം എത്തിച്ചേരുന്ന ഒരിടം. 

ആദ്യമായി കണ്ട കാഴ്ച എന്താണ്? ഒരിക്കലും ഓർത്തു എടുക്കാനാവാത്തവിധം മാഞ്ഞുപോയ കാഴ്ചകൾ. ഓർമയുടെ പുസ്തകത്താളുകളിൽ കോറിയിടാതെപ്പോയ ആ ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടെടുക്കാൻ എത്രയോ തവണ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.അവസാനം എപ്പോഴും ചെന്നെത്തുന്നത് ഒരിടത്ത്- ആഘോഷങ്ങളുടെയും പൊട്ടിച്ചിരികളുടെയും ഇടയിൽ പെട്ടന്ന് ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായ ഹൃദയവുമായി തരിച്ചു നില്ക്കുന്ന അമ്മയുടെ മുഖം- ജീവിതത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടെന്നപോലെ നിസ്സഹായയായി നില്ക്കുന്ന അമ്മയെ ഒരു നിമിഷം ഓർത്തു പോയി. സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ പേടിയായിരുന്നു.തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ അമ്മയില്ലെങ്കിലോ. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നിലച്ചു പൊയെക്കാമെന്നു ഇടയ്ക്കിടെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന സ്പന്ദനങ്ങൾ ആണ് ആ ജീവനെ പിടിച്ചു നിർത്തിയിരുന്നത് .

ജനിതകമായും  ഭൌതികമായും അമ്മ എന്ന വാക്കിനെ എത്രയോ തവണ വിശദീകരിച്ചു സ്വയം സംതൃപ്തിപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചതാണ്. ഞാൻ എന്നെ അറിയുന്നതിന് മുന്പേ ഞാൻ അറിഞ്ഞവൾ,എന്നെ അറിഞ്ഞവൾ. യുക്തിക്ക് അപ്പുറമുള്ള എന്തോ ഒരു ബന്ധം .അതെന്താണ് എന്ന് അറിയണമെന്ന് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നില്ല.

മരുന്നുകളുടെയും അണൂനാശിനികളുടെയും മണം നിറഞ്ഞ ആശുപത്രി വരാന്തയിലൂടെ നടക്കുകയാണ്.നീണ്ട യാത്രയുടെ ക്ഷീണം ശരീരത്തെ തളർത്തിയിരിക്കുന്നു.അവിടെയും ഇവിടെയും പ്രതീക്ഷിച്ചും പ്രതീക്ഷ നശിച്ചും  ഇരിക്കുന്ന രോഗികളും കാഴ്ചക്കാരും.ആ ഇടനാഴി മുഴുവൻ ചുടുചോരയുടെ നിറത്തിൽ പ്രകാശം പരത്തിക്കൊണ്ട്‌ ഓപ്പെറേഷൻ തീയേറ്ററിന്റെ വാതിലിൽ ചുവന്ന വലിയ ഒരു ബൾബ്‌ കത്തി നില്ക്കുന്നു. ഈ ഒരു വാതിലിനു അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമായി അമ്മയും ഞാനും  വേർപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും കീറി മുറിക്കപ്പെടുന്ന ഒരിടം.സ്വന്തം ശരികൾ തേടിയുള്ള യാത്രയിൽ അമ്മയുടെ ശരികളെ എന്നും തള്ളിക്കളഞ്ഞിട്ടെ ഉള്ളു എന്നോർത്തു. ആ ജന്മമാണ് ഇപ്പോൾ ഇവിടെ കണ്മുൻപിൽ കിടക്കുന്നത്.. എല്ലാം നിന്റെ ഇഷ്ട്ടം പോലെയല്ലേ എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു എല്ലാ പരാതികളും ഉള്ളിലൊതുക്കുന്ന ഒരുവൾ.

തിയേറ്ററിന്റെ ചെറിയ ചില്ല് ജനാലയിലൂടെ അകത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.കീറി മുറിക്കപ്പെടാൻ തയ്യാറായി മരുന്നുകളുടെ താരാട്ട് കേട്ടുറങ്ങുന്ന  അമ്മയെ ഒരു നോക്ക് കണ്ടു. എന്റെ  ജന്മസ്ഥലം.ഞാൻ  ആദ്യം കണ്ട കാഴ്ചകൾ  അവിടെയാണ്. ഓർമ്മകൾ വരക്കാൻ മറന്നുപോയ ചിത്രങ്ങൾ  ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നു.



Saturday, 4 October 2014

രണ്ട് കുട്ടിക്കഥകൾ



കുഞ്ഞാമക്കു കൂട്ടുപോയ കുഞ്ഞിമീൻ




കുഞ്ഞാമ ഒരക്ഷരംമിണ്ടുന്നില്ല. വെള്ളത്തിൽ  കിടക്കുന്നതോണ്ടായിരിക്കുമോ?അതോ പറയുന്നതു മനസ്സിലാകാണ്ടാണോ?പാടത്തു പോയപ്പോൾ കിട്ടിയതാണ്. മൂന്നു നാലു ദിവസ്സം കുഞ്ഞാമയെ അങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് കണ്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിക്കുട്ടന് വിഷമം തോന്നി. കുഞ്ഞാമക്കൊരു കൂട്ടുവേണം.ആരെയാണ്കൂട്ടുകാരനായി കൊടുക്കുക? ഒരു ചെറിയ ചില്ലുകുപ്പിയും എടുത്തു ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ കുളക്കരയിലേക്ക്‌ നടന്നു.കുളത്തിൻറെ പടവുകളിൽ നിന്ന് കുപ്പി വെള്ളത്തിൽ മുക്കി പുറത്തെടുത്തു.രക്ഷയില്ല.കുറെ നേരം അങ്ങനെ മുക്കിയും പൊക്കിയും നോക്കിയപ്പോൾ അതാ ഒരു കുഞ്ഞിമീൻ.പേടിക്കണ്ടാട്ടോ  ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ കുഞ്ഞിമീനിനോടു പറഞ്ഞു. നിനക്ക് നല്ല ഒരു കൂട്ടുകാരനെ തരാം”. ചില്ലുകുപ്പിയും കൊണ്ട് ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ വീട്ടിലേക്കോടി.കുപ്പി അങ്ങനെത്തന്നെ കുഞ്ഞാമ കിടക്കുന്ന ചില്ല് ഭരണിയിലേക്ക് കമഴ്ത്തി.ഇതാ കുഞ്ഞിമീൻ പുതിയ താമസ സ്ഥലത്ത് എത്തിയിരിക്കുന്നു.ഒന്ന് പിടഞ്ഞ ശേഷം അതു നീന്താൻ തുടങ്ങി. 

ഇതാ ആരാ വന്നിരിക്കുന്നതെന്ന് നോക്കിയേ, ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ കുഞ്ഞാമയോടു പറഞ്ഞു. കുഞ്ഞാമ കുറച്ചു നേരം അങ്ങനെ അനങ്ങാതെ കിടന്നിട്ടു വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് കുഞ്ഞിമീന്റെ അടുത്തെത്തി.കുഞ്ഞാമക്കു സന്തോഷമായി കാണുമോ? ഉണ്ണിക്കുട്ടനു ആകാംക്ഷ അടക്കാനാകുന്നില്ല.നീന്തി വന്ന കുഞ്ഞാമ ഒരു നിമിഷം കുഞ്ഞി മീനിൻറെ അടുത്ത് നിന്ന ശേഷം വാ തുറന്നു ഒറ്റയടിക്ക് കുഞ്ഞിമീനെ അങ്ങ് വിഴുങ്ങി.എന്നിട്ട് ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ  വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്ക് നീന്താൻ തുടങ്ങി. ഉണ്ണിക്കുട്ടന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.അതെന്താ കുഞ്ഞാമ കുഞ്ഞിമീനിനെ വിഴുങ്ങിയത്? ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ  കുറച്ചു നേരം കുഞ്ഞാമയെ നോക്കിനിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

കുളം വറ്റിയും നിറഞ്ഞും കാലമൊരുപാട് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.കുഞ്ഞാമ ഇന്നില്ല.ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ വളർന്നു വലുതായി. മനസ്സിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോകാതെ ആ ഒരു നിമിഷം മാത്രം ബാക്കി. കുഞ്ഞാമക്കു കൂട്ടുപോയ കുഞ്ഞിമീനിനെ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ മറന്നില്ല.





മഞ്ഞ മഴക്കോട്ട്






മഴയെക്കുറിച്ച് ചിത്രം വരയ്ക്കാനാണ് മാഷ്‌ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. എന്ത് വരക്കണം എന്നാലോചിച്ചിട്ട്  കുഞ്ഞുമോൾക്ക് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല.നാളെ വരച്ചു കൊണ്ട് ചെല്ലാനാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.പടംവര പുസ്തകവും മെഴുകു പെൻസിലും കയ്യിൽ പിടിച്ചു അവൾ വീടിന്റെ മുറ്റത്തിറങ്ങി,കുറച്ചു നേരം ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു.പിന്നെ പറമ്പിൻറെ വലത്ത് വശത്തുള്ള ചെറിയ കുളത്തിന് നേരെ നടന്നു. തവള ചേട്ടന്റെ പോക്രോം, പോക്രോം വിളികൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്.കുളത്തിന്റെ ഒരു മൂലക്കതാ അങ്ങനെ അനങ്ങാതെ കിടക്കുന്നു നമ്മുടെ ചങ്ങാതി- ആമക്കുട്ടൻ. നല്ല കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ട്.ദൂരെയെവിടെയോ ഇടി കുടുങ്ങി.അമ്മ അകത്തുനിന്നും വിളിക്കുന്നു.കുഞ്ഞോളേ മഴ വരുന്നു.അകത്തു കേറ്. അവൾ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ആമക്കുട്ടനെന്തു ചെയ്യും? കുഞ്ഞുമോൾ ആലോചിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ മുഴുവൻ നല്ല മഴയായിരുന്നു. മഞ്ഞ നിറമുള്ള മഴക്കൊട്ടും ഇട്ടു അവൾ സ്ക്കൂളിലെത്തി.മാഷ്‌ വന്നപ്പോൾ കുഞ്ഞുമോൾ ചിത്ര പുസ്തകം നീട്ടി. ഒരു ചെറിയ വീടും അതിന്റെ മുറ്റത്ത്‌ ഒരു കുളവും അവൾ വരച്ചിരിക്കുന്നു. മഞ്ഞ നിറമുള്ള മഴക്കോട്ടിട്ടു ഒരാമ ആ കുളത്തിൽ നീന്തുന്നു. അതു നോക്കികൊണ്ട്‌ ഒരു മന്തൻ തവളയും.

(കടപ്പാട് : ആമിർ ഹംസകുനാൽ കൽറ എന്നീ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക്)